Bang vóór de bevrijding

Voor het eerst sinds maart vorig jaar ben ik bang. De eerste dagen en weken van de coronapandemie vond ik het superspannend om de straat op te gaan. Nu was dat slechts twee keer in de week naar de supermarkt. Verder was het nog volkomen stil op straat. En in de supermarkt was een zeer beperkt aantal karretjes beschikbaar. Ik was bang, maar iedereen om me heen was dat ook. We waren waakzaam.

Nu ben ik ook bang. Maar om me heen is bij velen de angst weg. Er komen verregaande versoepelingen aan. En er worden alvast plannen gemaakt voor wat daarna weer normaal wordt.
Toegegeven, ik heb me de afgelopen tijd niet aan alle adviezen gehouden. Maar door de kleinere schaal waarop dingen doorgingen had je overzicht en kon je afstand houden. Zelf waakzaam zijn, als niet iedereen dat was.

In deze pandemie heb ik geprobeerd stil te zijn, geen mening te hebben over het beleid. Ik wist immers ook niet waarop het gebaseerd was; de informatie verandert voortdurend en kan verschillend geïnterpreteerd worden. Het is als het weer. Daar ga ik me ook niet tegenaan bemoeien. Dat heeft geen zin.

Ook heb ik geprobeerd om deze pandemie niet met een oorlog te vergelijken. Maar dat voornemen geef ik vandaag op. Want nu we bijna bevrijd zijn van het virus, heerst er iets te grote opwinding. Zoals op Dolle Dinsdag mensen in Rotterdam en Amsterdam feestvierden omdat Brussel en Antwerpen bevrijd waren. Nu zou het allemaal snel gaan. Alle tekenen wezen erop. Het werd een teleurstelling. Hoeveel mensen hadden hun schuilplaatsen verlaten? Hoeveel waren er onvoorzichtig geweest met gevoelige informatie? In het zicht van de bevrijding is er nog veel geleden, zijn nog veel mensen doodgegaan. Het duurde nog acht maanden voor de strijd voorbij was.

Hoewel het verhaal van Dolle Dinsdag misschien groter is gemaakt dan het in werkelijkheid was, ben ik bang voor dit soort taferelen. Komende dinsdag is het Koningsdag. Voor sommige mensen is dat een jaarlijks festival en met de versoepelingen in het vooruitzicht zullen mensen gaan feesten zonder rem. Maar meer nog dan dit soort bijzondere dagen, wordt het gewone leven van samenkomsten weer geopend. Het mag van de regering, dus lijkt het ook meteen te moeten. En we maken alvast plannen voor nog grotere evenementen. De tekenen zijn immers gunstig.

Ja, we zijn er bijna, maar zullen we even wachten tot de geallieerden daadwerkelijk hun zegetocht door onze straten maken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: