Twee én één

Ooit omschreef een collega me als kritisch-loyaal. Sindsdien gebruikte ik die woorden als ik mezelf wilde verkopen. Uiteraard omdat ik me er wel in herken, maar ook omdat het twee eigenschappen combineert die ik enorm waardeer.

Kritisch betekent dat je onderscheid maakt tussen goed en ongoed. Je neemt zaken zo serieus dat je ze wil analyseren om -met het woord van de apostel Paulus- het goede te bewaren en wellicht het mindere te verbeteren. Zo ben ik kritisch op de Kerk over de omgang met seksualiteit. Juist omdat de Kerk belangrijk is, en de leer die de traditie ons aanreikt, en seksualiteit, en de mensen die zoeken naar een weg. Daarom verdient het onderwerp mijn aandacht. Om het beste naar voren te halen in al het genoemde.

Daarom zou ik er zelf niet voor kiezen om een verbod te overtreden, zoals enkele Duitse priesters doen. Zij zegenen homo-relaties terwijl dit expliciet verboden is. Doen ze daarmee wel recht aan alle aspecten? Zij zullen zeggen van wel. Ieders kritische analyse is weer anders, omdat ze vanuit een eigen context komt. En soms botsen belangen nu eenmaal. Of interpreteer je begrippen, zoals Kerk, anders. Maar voor mijn gevoel zijn deze priesters te vroeg met hun confrontatie. Er is binnen Kerk, leer en seksualiteit nog veel meer mogelijk, zonder verboden te hoeven overtreden. Loyaliteit vergt ook creativiteit, samen nieuwe wegen vinden. Als alles in steen gebeiteld is zal deze al te snel breken.

Soms is dat nodig. Dan vraagt een analyse om een breuk, omdat je -als je kritisch kijkt naar jezelf- geen loyaliteit meer kunt tonen. Maar als goede katholiek, heb ik daar moeite mee, proberen we het nog een keer, bespreken we het weer eens, bidden we er samen over. Juist als het gaat om zaken van spiritualiteit en Kerk, van God zoeken, is een breuk het laatste waar je aan zou moeten denken. Jezus roept op tot bekering, niet tot bekeuring.

Dat is ook wel de schoonheid van de Kerk. Al hebben we compleet andere analyses en onderscheiden we andere verbeterpunten, toch belijden we hetzelfde geloof dat we krijgen aangereikt uit de traditie. Dat mogen we vieren, dat moeten we uiten. Een criticus is niet meteen een ketter of een vijand, maar een broeder, een gesprekspartner om er in creatieve trouw een levendige boel van te maken. Kritisch én loyaal, want deze twee zijn één.

Behoefte aan een gesprek over mijn kritische analyses en loyaliteit aan de Kerk? Laten we praten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: