The best is yet to come

De Katholieke Kerk heeft iets mondiaal synodaals aangekondigd. En ik ben daar blij mee. Hopelijk de andere 99,99999999% van katholiek Nederland ook. Al was er de afgelopen jaren tot nu toe veel gedoe over ‘Der Synodale Weg’ in Duitsland. Wat zijn zoal de bezwaren? Ik probeer er drie te bedenken, maar het lukt me niet zo goed om in een synodaal proces een doodlopende weg te zien.

1. Mensen hebben irreële gedachten over waar ze over mogen beslissen. Dit gaat uiteraard altijd over andere mensen, en niet over onszelf. En het klopt dat overleg regelmatig leidt tot frustratie. Maar volgens mij heeft dat te maken met onduidelijkheid over het proces. Zo zijn er in allerlei organisaties zogenaamde medezeggenschapsorganen. Meestal hebben die niets te zeggen. Zou het dan geen gefnuikte ambities schelen als we dat duidelijk in de naam aangeven? Van medezeggenschap naar vrijblijvend klankbord bijvoorbeeld. Maak dus duidelijk hoe het proces zal gaan verlopen. Dat het gaat om advies en ideeën, maar dat de uiteindelijke beslissing bij de paus en de bisschoppen ligt. Kunnen mensen dat niet snappen?

2. Mensen hebben irreële gedachten over wat er veranderd kan worden. Laatst zei iemand tegen me met een licht afgrijzen: Als iets veranderd kan worden, wordt het ook veranderd. De conclusie leek: dan kun je er maar beter niet over praten en er geen onderzoek naar doen. Dat leidt immers alleen maar tot wijzigingen. En blijkbaar heb jij geen goede argumenten om te laten zien dat er zaken niet veranderd kunnen worden, zou ik dan willen repliceren. Geloof in de kracht van de traditie, geloof in de kracht van het gesprek. Natuurlijk hebben we allemaal wel ideeën waarvan het goed is dat ze nooit zullen worden uitgevoerd, maar die worden juist in het gesprek uitgefilterd. En laten we niet bang zijn: als we als katholieken, puttend uit dezelfde bron, met elkaar in gesprek gaan, dan zullen we toch het meeste van ons geloof gezamenlijk belijden? Er is veel meer eenheid dan verscheidenheid; en dat beetje verscheidenheid kunnen we aan met z’n allen. Wat we echter absoluut niet moeten doen is van tevoren voorwaarden aan een gesprek verbinden. Ik herinner me ooit nog een evaluatie bij een kerkelijke cursus. Als deelnemers hadden we bij de koffie al tegen elkaar gezegd hoe positief alles was. Het zou een glansrijke evaluatie worden. Totdat ze begon en de docent een lijst gaf van punten waar we het niet over mochten hebben. Die hele evaluatie ging vervolgens over die onderwerpen; en dat waren inderdaad de mindere punten van die cursus. Ze waren zeker ter sprake gebracht door de studenten, maar dan ingebed in de gezamenlijke positiviteit. Nu hield iedereen aan deze ‘evaluatie’ een kater over. Voor mij een voorbeeld om nooit uit angst gespreksonderwerpen in te perken. Gold voor het Pastoraal Concilie uiteindelijk niet iets vergelijkbaars? Wees niet bang, heb vertrouwen in de Geest.

Volgens mij denken veel mensen echter nog iets veel ergers: 3. De Kerk is af. Of misschien beter gezegd: ze wás af. Het ligt eraan met wie je spreekt, maar voor sommigen was de Kerk af met paus Pius XII en voor sommigen vlak na Vaticanum II. Het enige wat nodig is, is dan teruggaan naar die glorietijd. Volgens weer anderen ligt die bij de eerste christenen. Laten we dan samen op zoek gaan naar die goeie ouwe tijd. Al zou ik denken dat je als christen eigenlijk zou moeten zeggen: de glorietijd ligt in het eschaton. The best is yet to come.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: