Waar is het basisinkomen?

Toen het toeslagenschandaal op haar hoogtepunt was, stond de krant vol van allerlei vreselijks: een overheid die wantrouwend staat ten opzichte van burgers, een wirwar aan regels en uitzonderingen waar mensen in verstrikt raken, geen enkele zekerheid meer hebben. Volgens mij hadden al deze zaken één antwoord: een onvoorwaardelijk basisinkomen.

Noem me naïef, maar ik dacht dat we daar dus over zouden gaan praten. Toch minstens over het idee. Ik snap dat invoering van zo’n basisinkomen veel voeten in de aarde heeft. En door de ontploffende prijzen op de huizenmarkt leren we dat op zich sympathieke zaken als vrijstelling van schenkbelasting grote gevolgen kunnen hebben. Maar een antwoord op al onze vragen, zou toch naast de nodige scepsis ook onze aandacht verdienen?

GroenLinks was altijd dé voorstander van het universele basisinkomen, nog voor Rutger Bregman, Andrew Yang en Koen Bruning erover begonnen te denken en te schrijven. En vanuit de progressief-christelijke partijen die GL mede hebben gevormd snap ik dat ook. Iedere mens verdient bestaanszekerheid, omdat deze een mens is. Dat is hét uitgangspunt van de christelijke sociale leer.

Foto door Emma Bauso op Pexels.com

Nu word je voor een beetje menselijkheid juist afgestraft. Een paar maanden geleden was er de zaak van de boodschappen die een bijstandsgerechtigde had gekregen en waardoor ze gekort zou gaan worden. En denk je, laat ik samen gaan wonen -met wie dan ook- omdat een mens die samenleeft over het algemeen genomen een beter welzijn heeft, wordt je door de kostendelersnorm meteen gekort. En dat snap ik ook wel. Want waarom zou anders een thuisblijvende moeder (of vader) geen vergoeding krijgen? Het antwoord zou zijn dat je iedereen een basisinkomen verschaft.

PvdA en CDA -de politieke partijen waar ik lid van ben (geweest)- houden zich vast aan een basisbaan. Voor hen heeft een mens blijkbaar pas waarde als er betaalde arbeid wordt verricht. En als er weer een heel overheidsapparaat moet worden opgericht om banen te creëren en allerlei voorwaarden in de gaten te houden. Dat kan toch veel makkelijker?
Ja, maar dan zijn er mensen die in hun bed blijven liggen. Ik zou zeggen: als ze daar gelukkig van worden, moeten ze dat vooral doen. Als ze er ongelukkig door worden, kunnen we als samenleving vast wel helpen met mogelijke tijdsbestedingen.

En de meeste mensen zullen heel goed weten wat ze aan betekenisvolle arbeid willen verrichten. Een koffietentje runnen, schrijven in het dorpskrantje, zwemles geven… Of hun eigen kinderen opvoeden, want in de huidige tijd geldt alleen het opvangen van andermans kroost als écht werk. Maar wat levert ons het meeste op als samenleving, als mensen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: