Schoppen en opstaan

Opnieuw relevant bij het verschijnen van ‘Strijd en metamorfose van een vrouw’; artikel uit najaar 2018 bij het verschijnen van ‘Ze hebben mijn vader vermoord’. Volgens De Groene Amsterdammer is Edouard Louis mild geworden, bijna te mild. Volgens mij heet dat volwassenwording.

Al enkele jaren hoor ik dat je Edouard Louis niet mag missen. Hij is de sensatie uit Frankrijk. En dus lees ik braaf iedere snipper die van hem in het Nederlands verschijnt. Maar dat valt vies tegen, want hij schopt overal tegenaan. Fel. En het liefst valt hij aan wat al op de grond ligt.

Eerst was dat zijn familie in grauw Noord-Frankrijk. Als een puber zette hij zich af tegen zijn geboortegrond. Hij had zijn vader het liefste vermoord. En nu hij opnieuw geboren is in een andere sociale klasse, laat hij zich daar ook gelden: Ze hebben mijn vader vermoord. Het is hem niet aan te rekenen, denk ik. Edouard Louis is bezig volwassen te worden. Hij doet dat alleen voor het oog van de camera. En daar zitten mensen die een nieuw geluid horen in dit aloude proces. Zij zetten Louis op een voetstuk, waar hij ooit vanaf zal donderen. Want ook dat hoort bij volwassenwording.

Zijn hele verhaal over de slechtheid van de politiek heeft daarnaast ook nog eens zo duidelijk geen grond. Juist hij in eigen persoon laat zien dat ‘de politiek’ wel degelijk werkt en zijn vader niet in de steek heeft gelaten. Het is overduidelijk dat zijn vader geen luilekker leven leidt. Toch heeft hij het zonder twijfel beter dan zijn vader. En voor Edouard Louis op zijn beurt geldt dat ook weer. Dat komt door diezelfde politiek die hij nu zo onbarmhartig aanvalt. Je kunt naar een microniveau kijken en daar de politiek op afrekenen. Zelfs dan kun je de groeiende weldaden van onze georganiseerde samenleving zien, al is de politiek in het dagelijks leven soms vuil en vunzig. Maar wie even iets meer afstand neemt, ziet ook de kracht die we met z’n allen bewust of onbewust bij de politiek hebben gelegd.

Informatie via De Bezige Bij

Is mijn verhaal wel zo mooi? Val ik Edouard Louis zelf niet onbarmhartig aan? Zet ik hem niet gewoon weg, als onvolwassen? Schop ik niet tegen een ‘survivor’, die blij is dat hij eindelijk -al is het wankel- kan opstaan? Laat ik de vraag stellen: Is een schopper ook een mens? Ja natuurlijk. Maar laten we elkaar wel ruimte gunnen. Dan kan de aanvaller de ander niet meer bereiken. En kunnen we uitgroeien tot de mens die we zijn.

En schrijft hij dat eigenlijk zelf niet al? “De anderen, de wereld en de gerechtigheid blijven ons voortdurend wreken zonder te beseffen dat hun wraak ons niet helpt, maar kapotmaakt. Ze menen ons te redden met hun wraak, maar ze maken ons kapot.” Laat die jongen opstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: