Stom

Ruim twee weken heb ik geen stukkies geschreven. Ik weet niet zo goed waarom.

Het lijkt een beetje op die tijden dat ik geen boeken meer lees, omdat ik ergens in een boek ben vastgelopen. Zo was ik het afgelopen jaar bezig in Rik Torfs’ Het grote gelijk, geen slecht boek, maar zonder urgentie voor mij; het schoot maar niet op. Toen ik het uiteindelijk weglegde, greep mijn existentiële leeshonger weer om zich heen.

Bestellen? Augustinus!

Wat zat me dan bij het schrijven in de weg? Helemaal droog stond ik niet. Ik heb voor mijn werk (betaald en vrijwillig) nog wel allerlei korte en langere stukjes geschreven. Maar mijn eigen gedachten en meningen heb ik niet aan het papier toevertrouwd. Wat zat er in de weg dan? Ik weet het niet precies. Ik heb twee mogelijke schuldigen, alleen of in commissie.

De eerste is dat ik door iemand met wie ik samenwerkte in het gezicht geschreeuwd ben. Jij maakt de boel hier kapot. Je bent een dictator. Afspraken maken met jou kan niet. van dat werk. Ik snap best dat samenwerken met mij niet altijd makkelijk is. Ik word er zelf ook weleens moe van, maar er valt altijd te praten. En dat was hier nu juist niet gebeurd. De genoemde ‘afspraken’ waren gewoonweg nooit ter sprake gekomen. Die zaten in het hoofd van de schreeuwer. Daarom durf ik hiermee ook naar buiten te treden: de verwijten raken mij niet, omdat ze zo ver van de werkelijkheid af staan. Maar ik ben wel geschokt.
Uiteraard heb ik dit eerder meegemaakt. In elke organisatie zijn wel mensen die heel enthousiast zijn, vol ideeën, brokken positieve energie, graag de schouders ergens onder zetten, maar er tevens moeilijk mee om kunnen gaan als hun voorstellen niet worden gehonoreerd. Dan is alles fout en slecht. Het is pure betrokkenheid, maar ook buitengewoon onproductief.

Een tweede mogelijke schuldige lijkt hier een beetje op. Zowel in mijn woongemeente Tilburg als in mijn hartsgemeente Nijmegen werden er fietsonvriendelijke maatregelen genomen. In Tilburg werd voor de vierde keer een weg afgesloten voor fietsers, terwijl automobilisten ruim baan kregen. Ze vonden het niet eens een uitleg waard. En dat terwijl Tilburg zich een fietsstad noemt. In Nijmegen heeft de provincie zich nogmaals gekeerd tegen een verlaging van de snelheid op de Nieuwe Ubbergseweg N325, terwijl de Nijmeegse gemeenteraad, het Nijmeegse College van B&W, meer dan honderd omwonenden, de aanwonenden, Veilig Verkeer Nederland en een betrokken scholengemeenschap hierom vroegen. Tja, dan ben je toch uitgeluld?

In beide gevallen leek het gesprek doodgeslagen, omdat er op een totaal andere manier werd gepraat. Geschreeuwd versus overlegd. Belangen afwegen versus de deur dicht houden. Waarom zou je dan nog praten? Waarom zou je dan nog onderbouwd een mening formuleren?

Omdat het goed is, denk ik, nu ik van de eerste schok bekomen ben. Omdat redelijke argumenten altijd kunnen bijdragen aan een betere wereld. Al is de afweging van alle belangen altijd een persoonlijke zaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: