Dood en leven tesamen

Bisschop Harrie Smeets van Roermond is ziek. Hij heeft een hersentumor en zijn aardse bestaan zal wellicht spoedig tot een eind komen. In interviews met Trouw en De Limburger is hij daar nuchter onder. Is dat normaal?

Toen ik één, twee jaar geleden begon als werker in het pastoraat, zag ik op tegen gesprekken met zieken en stervenden. Ik was bang dat mijn kijk op leven en dood en tegenslag te veel zou afwijken van de hunne. Uit de media had ik begrepen dat iedereen altijd maar dóórvecht tegen de kanker en dat iedereen als sterven onvermijdelijk lijkt de dood een handje helpt. Maar dat kom ik eigenlijk niet tegen.

Foto door Atypeek Dgn op Pexels.com

Natuurlijk filtert het een beetje uit, want ik werk in de Kerk en bedien dus katholieken. Ook word ik vooral in een laat stadium erbij geroepen, en dan ook nog eens vooral bij oudere mensen. Toch stopt de maatschappij niet voor de deuren van de kerk of het woonzorgcentrum.

Maar als ik mensen spreek lijken tevredenheid en positieve gelatenheid de boventoon te voeren, zonder dat ze hun gehuil en gestotter negeren. Het scheelt natuurlijk ook als je niet alle lasten van het leven zelf hoeft te dragen. Jouw lijden is niet jouw schuld, geen gevolg van bijvoorbeeld niet genoeg vechten. En daarbij hoor je in de Kerk van de God die het lijden mededraagt, de dood die niet het laatste woord heeft, en sowieso: er wordt over de dood gesproken, als onderdeel van het leven. Jaarlijks een cyclus meemaken van geboorte, dood en verrijzenis laat je ervaren dat verval hoort bij het eindige leven, zonder dat daarmee ons verhaal eindigt.

Bisschop Harrie’s woorden heb ik daarom eerder gehoord, maar hij vertelt ze met grote kracht. Lees daarom de interviews vooral. Zelden was een bisschop zo menselijk en zo inspirerend.


Aarzelend om dit stukje te publiceren, las ik over een vrouw die overledenen opmaakt, zodat ze weer helemaal lijken op hun oude zelf. Je ziet haast niet meer dat ze afgetakeld en gestorven zijn. Ik snap de bedoeling en vind het ook wel ontroerend, maar ik vraag me af of dit een omgang met de dood is die een mens goed doet. Het maskeert de harde waarheid van het leven, maar ontneemt ze daarmee datzelfde leven niet een deel van haar bestaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: