De schreeuw

Voor mijn werk schreef ik een stukje over stilte. Het is niet mijn magnum opus geworden, maar dat is de bedoeling van zo’n column ook niet. Ik wil mensen aan het denken zetten; al is het maar voor vijf seconden. In het stuk schrijf ik over het houden van stille tijd. Ik geef twee voorbeelden uit mijn eigen leven. De eerste is enkele dagen verblijven in een klooster, zoals ik een paar weken geleden nog heb gedaan. De andere een middag of avond doorbrengen zonder media. Dat doe ik regelmatig; al is het soms uit verveling, omdat ik niks kan vinden dat ik wil kijken. Ik sluit af met de vraag: Wanneer houd jij stille tijd? Zoals altijd komt zo’n vraag ook bij mij terecht. Hoe zit het nu echt met mij en de stilte?

Juist afgelopen week was ik in mijn gemoed helemaal niet stil. Ik heb Metallica’s Black Album en Michael en Janet Jackson’s Scream opgezocht en gedraaid. Dat is meestal een teken dat ik mij onbegrepen voel. Om het met de familie Jackson te zeggen: “Stop pressuring me, stop pressuring me, stop pressuring me, make me want to scream.” Zet me niet onder druk, zet me toch niet onder druk, zet me niet onder druk, het… ik wil schreeuwen. Elders in het lied hoor je: “O Father, please have mercy, cause I just can’t take it.” O Vader, ontferm u over mij, want ik kan er niet meer tegen. In plaats van ‘O Father’ horen we eerst ‘Somebody’ en later ‘O brother’. Dat vind ik een heel mooie beweging, die ook helpt bij het helingsproces: van pure vertwijfeling gaat het naar gebed en dan naar een vraag aan een naaste en dus aan jezelf: wat ga je er nu aan doen? Het werkt bij mij echt om te ontspannen.

Een beeld uit de videoclip van Scream

Men zou het kinderachtig kunnen vinden om het meeblèren met een liedje als drukventiel te gebruiken. Je kunt natuurlijk ook je vrouw afrossen, met te hoge snelheid door de wijk gaan rijden of jezelf pijn doen. Dan lijkt me dit de superieure manier. Ik heb de CD van Metallica overigens speciaal gekocht toen ik intrad bij de benedictijnen in Doetinchem, juist voor momenten dat ik even in mijn eentje (met koptelefoon op) negatieve energie wilde ontladen. Al moet ik zeggen dat ik teleurgesteld was, want die liedjes zijn wel duister en stevig, maar kunnen niet zo goed worden meegeschreeuwd. Dan werkt Michael Jackson met zijn schreeuwstem een stuk beter, nog afgezien van die mooie beweging in de tekst.

En waar ging mijn niet-stilte deze week dan over? Waardoor werd mijn persoonlijke druk opgebouwd? Daar zwijg ik liever over, zo stil ben ik dan toch wel weer. Maar in abstracto gaat het eigenlijk altijd over hetzelfde. Iemand denkt te weten hoe jij denkt en doet, namelijk zoals die ander zelf en baseert daarop (en alleen daarop) zijn of haar handelen. Dat is vervelend als je met deze persoon moet samenwerken, maar kan een kleine persoonlijke hel zijn als deze persoon boven je is gesteld, omdat je er niet aan kunt ontsnappen, of dat nu op je werk is, bij een hobby, in je familie of waar dan ook in je leven. Gelukkig is er altijd nog iemand daar weer boven: Kyrie, eleison!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: