Mag ik je proberen te begrijpen?

We hebben een probleem. We denken altijd vanuit ons eigen perspectief. Het is lastig om blijvend te beseffen dat andere mensen de wereld anders zien en aanvoelen. Je verplaatsen in een ander is daarom moeilijk. Maar gelukkig voor ons proberen heel veel mensen dat. Steeds weer. En daarbij is het teruggaan naar een eigen ervaring van iets soortgelijks noodzakelijk.

Als ik met iemand praat die zichzelf beschadigt, zoals ik afgelopen week deed voor het plaatselijke weekblad, probeer ik dat te begrijpen. Ik stel vragen naar de achtergrond en redenen, in dit geval het reguleren van stress. Om dit van binnenuit te kunnen meemaken, zal ik teruggrijpen op momenten in mijn eigen leven dat ik zelf ontspanning en ontsnapping zocht in verkeerde dingen. Zo probeer ik deze mens naderbij te komen.

Als ik lees over mensen in armoede, dan ga ik terug naar de COOP aan de Molenweg in Nijmegen, het moet 2000 zijn geweest, ik was student. Op dat specifieke moment had ik nog twee gulden om mijn weekend door te komen; de keukenkastjes thuis waren leeg. Zelden heb ik me zo alleen gevoeld en kwetsbaar. Uiteindelijk koos ik voor een doos frikandellen en een tube C-merk fritessaus.

Uiteindelijk gaat de vergelijking tussen mijn weekendje in armoede en een leven in de bijstand volkomen mank. Ik had zicht op studiefinanciering de volgende week en hoewel mijn ouders zouden hebben gemopperd hadden ze me geld gestuurd of opgehaald om bij hen thuis te komen eten en slapen. Ook had ik vrienden of mensen in de Kerk kunnen vragen om hulp. Ik had heel veel om op terug te vallen; en als student had ik niet de zorg voor anderen. Toch zou ik zonder deze mini-ervaring minder snappen van de angsten en de keuzes van mensen onder de armoedegrens.

Daarom zijn er soms oproepen aan politici om een week te leven van vijftig euro. Toch stroomt over politici die dit daadwerkelijk gaan doen regelmatig grote hoon. Natuurlijk kunnen ze nooit volledig ervaren wat een leven in armoede betekent. En soms roept de PR-kermis vragen op. Maar hebben we een andere manier om iets te ervaren van wat een mens in de bijstand voelt? In gesprek gaan, ja zeker, maar als het niet raakt aan eigen ervaringen zal het niet beklijven.

Deze politici hoeven dit niet te doen. Velen onder hen doen het dan ook niet; die leven fijn hun eigen leven en hebben hun mening over anderen klaar. Maar deze deelnemers willen graag andere mensen begrijpen. Mogen we elkaar alsjeblieft een beetje proberen te naderen? Als we dat niet meer willen, dan hebben we pas echt een probleem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: