Zelf koning zijn

of de bezinning op Christus’ koningschap die synodaal proces heet

Christus is koning van het Heelal; aan het eind van het kerkelijk jaar vieren we er een hoogfeest van. Wij vieren dat het Koninkrijk van God, Gods nieuwe wereld al bestaat. Niet alleen in de hemel, maar in het ganse heelal. Dus ook hier bij ons op aarde, al is dat soms door ziekenhuisopnames en rellen heen moeilijk te zien.
En we vieren dat Jezus Christus onze koning is. Ik heb dat lang vreemd gevonden. Is Jezus echt zo’n middeleeuwse koning op een troon, zoals zo vaak in kerken afgebeeld? “Ja, koning ben ik,” zegt Hij. Maar wat voor een koning? Hoe zien zijn koningschap en zijn koninkrijk er eigenlijk uit?

Er wordt gezegd: ”Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij die nooit vergaat, zijn koninkrijk gaat nooit te gronde.” Maar wat betekent die eeuwigheid inhoudelijk?
Jezus zegt tegen Pilatus: “Ja, Koning ben ik. (…) Mijn koningschap is niet van deze wereld. Zou mijn koningschap van deze wereld zijn, dan zouden mijn dienaars er wel voor gestreden hebben dat Ik niet aan de joden werd uitgeleverd.”

Dat is tenminste een duidelijke aanwijzing. Zou Hij een koning zijn die met geweld of met rellen zijn macht wil laten gelden? Nee, niet met harde hand. Maar verder?
Zou Hij een koning zijn die zich zorgen maakt om een speedboot of een vakantiehuis in Griekenland? Of een die zijn laatste geld uitgeeft aan een dakloze die een winterjas nodig heeft?
Zou Hij een koning zijn die mensen straft, abrupt en zonder uitleg, of een die vraagt: Waarom doe je wat je doet en hoe kunnen we kijken wat we beter kunnen doen? Voor jou en voor de hele gemeenschap?
Zou Hij een koning zijn die zijn eigen mening doordrukt, steeds eigen stokpaardjes berijdt, of die luistert naar wat anderen te zeggen hebben en dan pas zijn mening vormt en een beslissing neemt?

Bij Jezus is niets met echte zekerheid te zeggen, dus ook niet welke koning Hij is. De beschrijvingen uit de traditie zijn nooit volledig of eensluidend. Je kunt daar moedeloos van worden, dat we daar na tweeduizend jaar nog altijd over moeten praten. Of je kunt daar -als theoloog- je brood mee verdienen. Ik zie er vooral van Godswege een uitnodiging in om Hem steeds meer te leren kennen en steeds weer iets nieuws te ontdekken.

En je kunt er je voordeel mee doen bij wat je taak is: zelf koning zijn en priester. Want Hij heeft ons gemaakt -zo zegt die traditie- tot een koninkrijk van priesters.
Wij zijn priesters. Niet allemaal sacramenteel, maar wel in algemene zin. Een priester zou je kunnen kenschetsen als een persoon die God bij de mensen brengt en de mensen bij God. Iemand die bidt en werkt niet voor zichzelf, maar voor de gemeenschap.
Wij zijn koningen, mede-koningen van Christus, meewerkend met zijn genade. Of misschien kunnen we Bijbelser zeggen: onderkoningen, zoals Jozef, zoon van Jakob, onderkoning was van de farao in Egypte. Wij zijn als mensen aangesteld om mede vorm te geven aan het koninkrijk van God. Dan is het wel belangrijk om een idee te hebben wat voor een soort koning Christus is en hoe wij dus mede koning kunnen zijn.

Het feest van Christus Koning is voor zo’n mijmering een uitstekend moment, maar paus Franciscus lijkt er meer tijd voor uit te willen trekken. Hij heeft ons namelijk een synodaal proces ingestuurd. In 2023 houdt hij in Rome een bisschoppensynode. Dat is niet iets nieuws. Maar hij wil dat alle katholieken, nee alle mensen op aarde en wellicht in het heelal, meedoen aan de voorbereiding, meepraten en meeluisteren naar wat iedereen te zeggen heeft. Niet omdat de Kerk opeens een democratie is geworden, maar omdat we zijn geroepen tot een koningschap van priesters. De paus wil dat we allemaal onze taak als koningen in de Kerk opnemen. Zijn we dan heersers over ons eigen rijkje? Nee, wij zijn allemaal koningen van het ene rijk Gods, onderkoningen onder het ene hoofd Christus.

Dat synodale proces gaat er niet om dat ik er zelf beter van word, niet om eigen standpunten door te drukken, maar om nieuwsgierig te luisteren wat anderen te zeggen hebben. En daarin de Geest van Christus’ koningschap proberen te horen.
Het synodaal proces begint dan ook met, of is eigenlijk in zijn geheel een bezinning op de vraag: Christus is onze koning, maar wat voor een koning is Hij eigenlijk? Hoe kan ik in zijn Geest onderkoning zijn? Hoe laten we samen steeds meer het koninkrijk Gods op aarde zien?

Ja, koning ben ik! Maar wat voor een?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: