Zo kun je ook met moeilijke tijden omgaan

Moet je reizen om nieuwe werelden te ontdekken? Volgens mij voldoet een toegangskaartje voor de bioscoop. En dat is in deze reisbeperkte tijden om van te wanhopen een prettige gedachte. Zo zag ik The French Dispatch en werd geconfronteerd met mijn eigen vooronderstellingen en zag nieuwe mogelijkheden. Tenminste toen ik er even over had nagedacht.

The French Dispatch is een film van Wes Anderson. Dat betekent dat het een heel eigen universum schept, zoals elke film van deze regisseur. Laat heb ik hem liefgekregen. Pas sinds The Grand Budapest Hotel (2014) ben ik gefascineerd door zijn werelden. Ze zijn nostalgisch, maar ook altijd hard. Het is een soort life action stripverhaal met veel kwaad en wat lichtstreepjes goed, maar dan zo gefilmd dat je er maar wat graag onderdeel van zou willen zijn. Het is een utopische dystopie.

The French Dispatch gaat over een Franse reisbijlage van een Amerikaanse krant. Vier artikelen van vier schrijvers zijn erin verfilmd. Hierbij had je kunnen denken aan vrolijke vakantieverhalen over leven als God in Frankrijk. Het zijn echter diep-duistere verhalen. Het eerste en kortste gaat over de neergang van het stadje waarin de krant is gevestigd. Het tweede over de opkomst van een tot levenslang veroordeelde moordenaar cq kunstenaar. Het derde over een protestbeweging. De laatste over een politie-kok ten tijde van een ontvoering. Dood en verderf alom, maar wat had ik tijdens het kijken een verlangen om er onderdeel van te zijn.

Zeker het tweede verhaal had alle elementen die mij deden verlangen: een raamvertelling met meta-commentaar, moderne kunst, een getormenteerde kunstenaar, en een zorgverlener om instant verliefd op te zijn. Alle hoofdpersonen hebben een hard leven. Niets komt ze aanwaaien. Dat mensen verlangen naar de dood is geen verrassing. En toch wordt er mooie kunst gemaakt, nieuwe toekomsten gesmeed. En dat in een verhaal dat vol staat van geweld en onmenselijkheid. Wie de film gezien heeft, zal de twee kanten kunnen begrijpen. Het schuurt aan alle kanten.

En op zo’n moment vraag ik me dan altijd af: wat kan ik ervan leren? Wat heeft The French Dispatch mij te vertellen? Weinig, omdat het toch maar gaat om een soort stripverhaal? Weinig, omdat het vooral een übergestyleerde wereld is? Nee, altijd iets. Maar wat, hè?

En pas na de film zag ik hoe alle mensen omgaan met hun miserie. Niemand vraagt: Waarom? Niemand wijst een schuldige aan die het maar moet oplossen. Niemand roept: Oneerlijk! Iedereen gaat uit van de gegeven situatie en maakt er dan wat van. Dat maakt de figuren wonderlijk, maar ook uitermate optimistisch, of misschien beter hoopvol. Ze zitten niet wanhopig bij de pakken neer, maar nemen nieuwe mogelijkheden aan die op hen af komen. En zo ontstaat er een ongedachte wereld.

‘Niet huilen’ staat er op een bordje in de kamer van de hoofdredacteur. Het is een eerste stap: niet huilen, niet nuilen, niet wijzen, niet schreeuwen. Maar er in je kleine wereldje het beste van maken. Zo kun je dus ook met een moeilijke tijd omgaan. En dan helpt het dat zo’n film je voor een ruime anderhalf uur aan je zorgen kan onttrekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: