Een recept voor teleurstelling

De basisbeurs komt terug. Het afschaffen van het sociaal leenstelsel was onvermijdelijk geworden onder de grote maatschappelijke en politieke druk. Het zou immers de oplossing voor veel problemen zijn.

Volgens sommigen kunnen jongeren nu geen huis kopen vanwege het leenstelsel. Zouden krapte en hoge prijzen wellicht ook een rol kunnen spelen? Niet alleen leenstelsel-studenten kennen immers dit probleem.

Volgens anderen gaan studenten gebukt onder grote stress vanwege het leenstelsel. Zou de hele universitaire wereld daar geen debet aan zijn? WO in Actie protesteert de laatste jaren luidruchtig tegen de hoge werkdruk en het geringe toekomstperspectief in de wetenschap. Daarvoor worden de studenten dus opgeleid en in deze toxische omgeving moeten zij zich ontwikkelen. Wie zou daarvan niet in de stress schieten? Door het bindend studie-advies moet je daarnaast steeds op de toppen van je kunnen presteren, anders mag je je opleiding niet vervolgen. Gelukkig pakt de coalitie dit aan, maar wat blijft is dat er geen tweede kans is. Mocht je eerste studie toch niet je toekomst zijn, dan kost een tweede opleiding in de meeste gevallen het veelvoudige van de eerste. Efficiency-denken lijkt meer een stressfactor te zijn dan het leenstelsel.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Besef ook goed dat de oude basisbeurs een schamel bedrag was waar je echt niet van kon leven in een studentenstad en pas als je binnen een bepaalde tijd afstudeerde, werd je voorschot omgezet in een gift. Het was geen walhalla. De basisbeurs was ook een leenstelsel. Willen we daar naar terug? Niet voor niets kwam PvdA-minister Jet Bussemaker met een socialere variant, waarbij meer studenten van ouders met een krappe beurs een vaste toelage kregen en waarbij de afbetaling soepel was.

Nu het leenstelsel als asociaal is weggezet, moet er gecompenseerd worden. Maar hoeveel? En worden de ‘gedupeerden’ van de basisbeurs die alles hebben moeten terugbetalen -zoals ik- er ook in meegenomen? Als je begint met compenseren, is het nooit genoeg. Er zullen altijd zielige verhalen blijven.

Wellicht is dat het grootste probleem: het besef dat het ideale leven niet bestaat. En dus zijn ook voor studenten de mogelijkheden nooit onbegrensd. Ze worden door toevalligheden beperkt. Deze generatie heeft andere beperkingen dan eerdere, maar ook die werden ‘belemmerd’ in hun ontwikkeling door het leven zelf. Ook het afschaffen van het leenstelsel zorgt niet voor de hemel op aarde, terwijl velen er toch een messiaans moment van verwachten. Een recept voor bittere teleurstelling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: