Ode aan de politicus, deel 2

Hoe langer de coronacrisis duurt en hoe langer het demissionair kabinet zich voortsleept, hoe meer bewondering ik krijg voor Hugo de Jonge. En inmiddels is het tij een beetje gekeerd rondom de meest bekritiseerde politicus van Nederland. Van meerdere kanten wordt hij nu geëerd, al lijkt dat vooral verband te houden met zijn spoedige vervanging. Maar voor mij is hij het symbool geworden van de goede politicus, die zich (in deel 1) blijft inzetten in moeilijke omstandigheden. En die alle maatschappelijke belangen probeert af te wegen.

In zo’n afweging geef je aan belangen een hiërarchie mee, maar houd je ze toch allemaal in het oog. Juist daar is altijd kritiek op te geven. En dus kwam na de laatste corona-persconferentie een wethouder onderwijs uit Amsterdam op televisie vertellen dat het onderwijs er toch maar bekaaid vanaf kwam, want onderwijs is het allerbelangrijkste en daarvoor zou alles moeten wijken. Tja, nu wil ik haar niet afvallen, want ook zij is politiek actief, maar dat is wel erg simplistisch. Gelukkig hebben we een minister van Volksgezondheid die ook andere belangen dan louter gezondheid in hun waarde erkent, en dan zijn die belangen ook nog eens op dagelijkse basis veranderlijk en niet altijd even duidelijk.

Het afwegen van belangen is niet makkelijk, maar pas als je er zelf voor staat, valt de druk op. Er wordt namelijk naar jou gekeken, van jou wordt het verlossende woord verwacht en alle consequenties zijn jouw verantwoordelijkheid. Die druk levert een totaal andere, niet na te bootsen dynamiek op. Thuis voor de buis is het televisiespelletje ook veel makkelijker dan in de studio, houden spartelende kandidaten ons altijd voor.

Van alle kanten wordt De Jonge aangevallen. De een vindt dat hij te paniekerig doet, een ander verwijt hem laksheid. De een vindt hem te restrictief, een ander wil dat hij ingrijpt. De een vindt dat hij teveel naar relschoppers luistert, een ander naar fake-wetenschappers. En vaak is dit gedacht vanuit één perspectief, wellicht niet zelden het eigen belang.

Mensen preken voor eigen parochie en blijkbaar galmt dat lekker, want het houdt maar niet op. Terwijl we toch wel kunnen begrijpen dat meer lawaai, meer geroep niet zal leiden tot betere beslissingen. Al snap ik deze reflex nog, want je zit in het nauw en wil om hulp roepen.

Wat ik echter niet begrijp en ook niet wil begrijpen is hoe inconsequent mensen kunnen zijn in hun geroeptoeter. Een tijdje terug waren er rellen aangekondigd in Nijmegen. Burgemeester Bruls verbood de ‘demonstratie’ en liet de stad afsluiten. Mensen werd afgeraden naar de stad te komen en iedereen die erin wilde werd gecontroleerd door politie en/of marechaussee. Dit werd door veel Nijmegenaren toegejuicht. Toen kwam een verhaal binnen van een man die niet naar zijn dementerende vader mocht. Meteen zeiden sommige van diezelfde Nijmegenaren dat dat een schande was. Uiteraard was het niet leuk voor die man, als zijn verhaal klopte, maar dat was niet zo één twee vast te stellen. Hadden de ordediensten dat wel voor elkaar moeten kunnen krijgen? Ja, volgens die Nijmegenaren. Nog iets later kwamen de berichten dat er enorme files stonden voor de stad -mensen controleren en eventueel terugsturen kost nu eenmaal tijd; en zeker als elke ‘fout’ breed wordt uitgemeten- maar daar hadden we die zelfde Nijmegenaren weer om er schande van te spreken: kunnen politie en marechaussee niet gewoon hun werk doen?

Van een andere categorie zijn mensen die azen op een uitzondering, zonder te beseffen dat er 17 miljoen uitzonderlijke mensen in Nederland leven. Dus toen de avondlockdown werd afgekondigd met “Na 17.00 uur geen bijeenkomsten” stroomden de aanvragen binnen voor uitzonderingen in sport, cultuur, onderwijs, religie, winkels die heel leuk zijn ‘s avonds etcetera etcetera.

Ook triest-leuk zijn de aanvragen om eerder te worden gevaccineerd. Ik snap alle aanvragen wel -van zorgmedewerkers en docenten bijvoorbeeld- maar dat de consequentie is dat het vaccineren niet sneller gaat, maar hooguit langzamer vanwege de complexere organisatie en de aanhoudende discussie lijkt maar niet begrepen te worden. Mensen toch, mensen toch.

Laten we onze politici hun belangenafwegingen laten maken in zoveel mogelijk rust. En laten we dan proberen de uitkomst ervan te accepteren zonder meer. Het kost mij ook moeite, maar ik ben blij dat ik geen politicus hoef te zijn. Wie dat wel is verdient mijn waardering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: