Ik hef mijn handen

Het is oorlog in Oekraïne. En dat maakt heel wat los in onze omgeving. Ik lees hoe hele dorpen vluchtelingen willen opnemen, bezinningscentra hun deuren openzetten, hoe we miljoenen gaven en geven aan de Samenwerkende Hulpdiensten. Ik lees het en ben dankbaar voor al deze actie. Toch doe ik er zelf niet aan mee. Ik merk het een beetje beschroomd. Ik voel geen aandrang om ook op deze manier te helpen. Natuurlijk er zijn er al velen die wat doen. Is mijn hulp wel nodig? Maar toch zou ik altijd nog wat kunnen doen, maar ik doe niets. Je zou het verlamming kunnen noemen, of roeping.

Het doet me denken aan eerder. Ik was op vakantie in de Westhoek, met mijn beste vriend H. We zijn er vier keer geweest. In Ieper en Poperinge en wijde omgeving waar in de Eerste Wereldoorlog flink gevochten is. We stonden na een wandeltocht vanaf het museum in Zonnebeke op Tyne Cot Cemetery, de grootste Britse militaire begraafplaats in die streek. Rij na rij na rij na rij, tientallen, honderden, duizenden graven. En op de achterwand nog vele, vele namen. Mensen praatten geschokt met elkaar, namen foto’s, bekeken alle graven één voor één. Maar ik deed niets. Wat moest ik daar? Wat moest ik denken? Wat moest ik voelen? Ik wist het niet. Het was te groot. En dus stond ik erbij en keek er niet eens naar. Je zou het verlamming kunnen noemen. Het enige wat ik wist te doen was bij het altaarblok dat daar middenop staat, ‘Their Name Liveth For Evermore’ erin gekerfd, mijn armen uit te strekken naar de hemel. “Heer, doet U hier toch iets mee! Ik weet niet waar te beginnen. Het is te groot.”

Dat voel ik nu ook. Ik wil bidden voor Oekraïne, voor de mensen daar en steeds dichterbij. Ik wil mijn handen ten hemel spreiden. Je zou het verlamming kunnen noemen, of roeping. Want wat is mijn taak in deze samenleving? Moet er niet ook altijd iemand zijn die zijn handen heft? Willem Jan Otten sprak in de Ongelooflijke podcast over de indrukwekkendste foto van de Tweede Wereldoorlog: misvierders in de kapotgeschoten Dom van Keulen. Iemand heft zijn handen voor het heil van velen. Zou ik dat ook doen? Het is hier geen oorlog. Gelukkig niet. Wat zou ik dan doen? Ik weet het niet.

Ik kan alleen mijn handen heffen. “Het is in Uw handen, Heer.”

Afbeelding van 14 Inspiring Photos of Mass Celebrated at War Zones.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: