Neem je bed op…

Ooit liep ik stage op een basisschool en was er een project over verhuizen. De kinderen vertelden hoe vaak ze verhuisd waren. Sommigen wel drie keer! Toen meester Frits begon te tellen vielen de monden open. Dertien and counting. Voor mij is verhuizen niet iets heel bijzonders meer, maar afgelopen maand had ik een moeilijke.

Verhuizen en stress horen bij elkaar. Daarmee adverteren verhuisbedrijven heel handig, maar ik hoor het ook veel mensen in mijn omgeving verzuchten. Daarom vind ik het bijzonder zorgzaam dat de katholieke Kerk voor haar bedienaren een regeling heeft, zodat er op andermans kosten hulp kan worden ingeschakeld. Maar die regel gold niet voor mij. Integendeel, ik had er juist zorgen bij gekregen vanuit de Kerk. Dat maakte het lastig plannen.

Bovendien was het geen verhuizing van de ene woning naar de andere, maar van het ene appartement naar een ingerichte kamer bij mijn beste vriend H. Dat betekende dat veel meubels weg moesten, die ik juist via Marktplaats had gekocht om eens goed te settelen. Lang had ik nog hoop op een nieuwe woning, want een nieuwe baan. Daarna had ik hoop dat de kringloopwinkels -die dat bijna allemaal adverteren- mijn meubels zouden ophalen om door te verkopen. Helaas, op stel en sprong moest ik iets anders verzinnen. Gelukkig heb ik nog net wat via Marktplaats en via-via kunnen wegdoen, maar de rest… Ik moest die mooie dingen (die niemand anders wil hebben) opslaan of storten bij het grofvuil.

Een verhuizing volgens Wikipedia

Door deze moeilijkheden vond ik het lastig om tot een concreet plan te komen. Ik verlamde, geestelijk gezien. Er kwam geen samenhangend idee meer uit mijn hersenen voort. Gelukkig waren er mensen in mijn omgeving die hadden aangeboden te helpen. Sommigen heb ik daardoor een deeltje kunnen laten doen. Anderen drongen wat harder aan en drongen hun hulp zo’n beetje op. Wel prettig, maar ik nam het aan met een zekere schroom, want was ik nu niet mijn eigen problemen op anderen aan het afschuiven? Niemand anders dan ikzelf had immers mijn eigen bed-, bad- en broodvoorzieningen opgezegd. Ik had zelf allerlei moeilijkheden opgestapeld. Waarom zouden anderen mij dan moeten helpen?

Een van mijn helpers appte mij streng toe: ‘Ik los niet andermans problemen op. Ik steek een handje toe. En ik doe het graag.’ En dat doe ik zelf natuurlijk ook. Toen een vriend laatst vroeg om mee te helpen verhuizen, heb ik geen moment getwijfeld. Nog niet hersteld van corona sjouwde ik een hele dag, en nog een halve, schoot ik de borg en huur van een busje voor en was ik vooral blij dat ik helpen kon. Zo gaat het eigenlijk meestal, ook bij het indraaien van een nieuwe TL-buis of het opslaan van de gezamenlijke kerststal in de appartementencomplexen waar ik heb gewoond. Het is voor mij een werkje van niks en voor de medebewoners een pak van hun hart. Zo gaat het eigenlijk altijd, wat voor de een bijna onoverkomelijk is, kan door de ander makkelijk worden opgevangen.

En toch, en toch, lijkt weinig zo moeilijk als hulp accepteren. Hoe vaak moet ik dat nog verzuchten, voordat het onzin wordt? Het vraagt een nederigheid die ons in deze ‘maakbare samenleving’ vreemd is. En juist daarom is het voor een christen een basishouding: Help me , want ik kan het niet alleen. Kyrie, eleison. Het spijt me zeer, dat ik dat steeds weer opnieuw moet ontdekken, terwijl het zo duidelijk geschreven staat:

Er kwamen een paar mannen aan met een draagbed. Daar lag een man op die niet kon lopen. De mannen wilden hem naar binnen brengen en vlak voor Jezus neerleggen. Maar het was zo druk dat ze er niet langs konden. Daarom klommen ze op het dak. Ze haalden een paar tegels weg van het dak. En ze lieten de man op zijn bed naar beneden zakken, vlak voor Jezus. Jezus zag dat die mensen in hem geloofden. Daarom zei hij tegen de man die niet kon lopen: ‘Ik vergeef je alles wat je verkeerd gedaan hebt.’
Toen de wetsleraren en de farizeeën dat hoorden, dachten ze: Wie denkt hij wel dat hij is! Hij beledigt God. Alleen God kan de zonden van mensen vergeven! Maar Jezus wist wat ze dachten. Daarom zei hij tegen hen: ‘Het is anders dan jullie denken. Het lijkt makkelijk om te zeggen: ‘Ik vergeef je alles wat je verkeerd gedaan hebt.’ Het lijkt veel moeilijker om te zeggen: ‘Sta op en ga lopen.’ Maar ik ben de Mensenzoon. God heeft mij de macht gegeven om zonden te vergeven. Dat zal ik jullie laten zien.’
Toen zei Jezus tegen de man die niet kon lopen: ‘Sta op, pak je bed op, en loop naar huis.’ Meteen stond de man op. Hij pakte zijn bed op en liep naar huis. En terwijl hij naar huis liep, dankte hij God.

Lucas 5,18-25, Bijbel in Gewone Taal, Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap

Sorry, en Dank.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: