Ode aan de politicus, deel 3

‘Alle volksvertegenwoordigers zijn corrupt. Dat weet iedereen. En ze willen koste wat kost dit land te gronde richten.’ Behalve natuurlijk mensen die het met ons eens zijn. Die zijn wel te vertrouwen, tot het moment dat ze een compromis sluiten of de ‘tegenstander’ niet zien als volkomen geschift. Het is een dunne lijn waarop de politicus in deze tijd moet zien te laveren.

Hoewel ik politici niet zie als corrupt of landverraders, heb ik ook wel degelijk ongenadige kritiek gehad op sommige mensen die zich inzetten voor de publieke zaak. Zo heb ik de afgelopen jaren Christianne van de Wal hartgrondig gehaat. Onze huidige minister voor Stikstof en Natuur was toen nog gedeputeerde in de provincie Gelderland. En toen ik in Nijmegen woonde heb ik mij ingespannen voor de VSNU, de kerngroep Verlaging Snelheid Nieuwe Ubbergseweg N325. Het was een groot succes. Een handtekeningenactie onder buurtbewoners leverde veel steunbetuigingen op, het inspreken bij de gemeenteraad leverde steun op van bijna de gehele gemeenteraad, en ook het college van Burgemeester en Wethouders schaarde zich achter onze eis: verlaag de snelheid op deze weg! Bij de provincie waren er ook vele partijen zeer te spreken over deze wens. Totdat het op het bureau van de gedeputeerde voor mobilitieit kwam. Deze zei zonder meer ‘Njet!’ Er mocht het autoverkeer geen strobreed in de weg worden gelegd. Hoe vaak er ook werd aangeklopt, het bleef ‘Njet!’. De ambtenaren hadden het daar soms ook hoorbaar moeilijk mee, maar het oordeel van hun politieke baas was overduidelijk.

Toen Christianne van der Wal minister werd, had ik daar dan ook een dubbel gevoel over. Voor de Verlaging Snelheid Nieuwe Ubbergseweg N325 kwamen er opeens mogelijkheden voor overleg. Maar zou ze als minister niet ook ijzerenheinig het belang van de automobilist gaan dienen? Wat zou ze als minister voor Natuur en Stikstof gaan doen? Zou dat ook ‘alles tegenhouden wat er tegen te houden is’ worden? Het blijkt dat haar stugheid ook voor de goede zaak kan worden ingezet.

Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen, heeft zijn plaats in de Nijmeegse geschiedenis ingenomen.

Ook Hubert Bruls, de burgemeester van Nijmegen, is zo’n stugge man, voor wie ik nooit echt warm loop. Hij is nooit mijn burgemeester geworden. Zijn benoeming was een beetje vuil politiek spel en hij doet altijd alsof wat hij zegt ‘logisch’ is, en een kwestie van ‘gezond boerenverstand’. Op de een of andere manier heb ik daarvoor niets met hem. En toch, ook zonder mijn zegen, stond hij er steeds weer. In de coronatijd toen er overal demonstraties waren en hij als ‘fascistische vetklep’ in de hoek werd gezet. Met de ‘boeren’protesten was er een belegering van het Nijmeegse stadhuis waar een raadsvergadering bezig was. Hij ging naar buiten en sprak zonder dralen en zonder moeilijk doen: “Jullie moeten weg.” Met als uitsmijter de repliek op de aarzelingen van de demonstrant: ‘Ja, maar we kunnen hier niet a la minute weg?’ Bruls sprak met zijn gewoon boerenverstand: ‘Jullie zijn hier a la minute gekomen, dus kunnen jullie hier ook a la minute weer weg.’ En zo gaat hij maar door, tegen de stroom in.

Ik zal niet stemmen op het CDA en niet op de VVD, maar ik ben blij dat ook zij politici hebben die weten wat ze moeten doen. Die er staan, als ze er moeten staan, stug en stokstijf, omdat ze het ‘logisch’ vinden dat ze dit doen. Die hun positie eer aan doen. Een positie die ik graag aan overlaat.

Maar hoe zou ik hen kunnen steunen? Ik kan ze een dank-kaartje sturen. De meeste leiders krijgen vooral bagger over zich heen, dat is leiders eigen. Alleen dictators weten dit om te buigen, maar leiders die ik steun dus niet. Het zou een verademing zijn tussen alle gefundeerde en ongefundeerde kritiek om vriendelijke woorden te lezen. Politici kunnen nog proberen zich er niets van aan te trekken als ze worden uitgescholden, maar woorden raken wel degelijk. Gelukkig ook ten positieve.

Bovendien kan ik laten zien dat ik geloof in het politieke systeem waarin deze mensen hun werk doen. De verkiezingen voor de Provinciale Staten komen er weer aan, en dus van de Eerste Kamer. Ik kan mensen laten weten dat deze verkiezingen er zijn, input leveren voor verkiezingsprogramma’s of me verkiesbaar stellen. Niet per se met het idee om zelf verkozen te worden om zaken te veranderen, maar om te laten zien dat de mensen die geloven in de politiek een grotere groep vormen dan de negatieve schreeuwers.

‘Alle volksvertegenwoordigers zijn corrupt. Dat weet iedereen. En ze willen koste wat kost dit land te gronde richten.’ Deze mensen die hun leven opofferen voor onze gemeenschap verdienen onze steun. Want als politici in één ding corrupt zijn, dan is het wel dat ze hun privéleven en hun eigen geluk corrumperen. Voor ons, schreeuwers en zwijgers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: